تو حسین ع را آفریدی

خدايا ! چگونه مي توانم اين راز دلم را که گنجايش پذيرفتن و نگهداري آن را ندارم فاش سازم.تو خودميداني که انسان راچگونه آفريدي، با چه آفريدي و چه عظمت هايي را در نهادش گنجاندي و چه قابليت هايي را به او دادي و چه استعدادي را در برابرش گستردي و تا کجا او را بردي و به کجا او را رساندي. خداوندا !تو حسين «ع» را آفريدي که به تاريخ ، درس چگونه زيستن را آموخت و به انسانها درس چگونه مُردن را . خداوندا ! تو عظمت ها و شگفتي هايي را درانسان به وديعه نهادي که زبان ، توان بيان آن را ندارد . خدايا ! تو به انسان گفتي اگر بخواهي مي تواني آن چنان اوج بگيري وبه معراج بيايي که با من ملاقات کني ، و من اين عظمت واين معراج واين شکوه خيره کننده را با چشمان خود ديدم ولي باز انديشه محدود وفکر کوتاهم آن را باور نکرد .

خدايا به من کمک کن تا از اين رنج هميشگي آزاد شوم ... *

« برگرفته ازکتاب هزار هنجره آواز »

قسمتي از وصيّت نامه طلبه شهيد« مهدي مقدس»