حدیث نفس,علامه حسن زاده

اي دوستان اي دوستان من كيستم من كيستم؟

اي بلبلان بوستان من كيستم من كيستم؟

لفظ حسن شد نام من از گفت باب و مام من

گر لفظ خيزد از ميان من كيستم من كيستم؟

بگذشته ام از اسم و رسم مر خويش را بينم طلسم

آيا شود گردد عيان من كيستم من كيستم؟

اطوار خلقت را ببين انوار رحمت را ببين

در اين جهان بيكران من كيستم من كيستم؟

گاهي چرا آشفته ام گاهي چرا بشكفته ام

گاهي نه اين هستم نه آن من كيستم من كيستم؟

شادان و خندانم چرا ؟ گويان و بريانم چرا ؟

بهر چه خواهم آب و نان من كيستم من كيستم ؟

دست و دهان و گوش چيست عقل و شعور و هوش چيست

در حيرتم از جسم و جان من كيستم من كيستم؟

اين است دائم پيشه ام كز خويش در انديشه ام

گشته مرا ورد زبان من كيستم من كيستم؟

اين درس و بحث و مدرسه افزود بر من وسوسه

دردم بود اي همرهان من كيستم من كيستم ؟

اي آسمان و اي زمين اي آفتاب نازنين

اي ماه و اي ستارگان من كيستم من كيستم؟

اي صاحب دار وجود اي پادشاه فضل و جود

اي از توام نام و نشان من كيستم من كيستم؟

دست من و دامان تو گوش من و فرمان تو

از بند رنجم وا رهان من كيستم من كيستم؟

تا كي حسن نالد چو ني تا كي بگريد پي به پي

گويد به صد آه و فغان من كيستم من كيستم ؟!