خاطره ای از روز معلم

همه می گویند معلم همچو شمع است اما بی انصافیست که تو را به شمع تشبیه کنند زیرا شمع را میسازند تا بسوزد، اما تو میسوزی تا بسازی

هر سال دانش آموزان به شوق دادن کادو به آموزگاری که دوستش دارند به مدرسه می روند . آموزگاران نیز در این روز خیلی شاد هستند نه به خاطر دریافت هدیه از شاگردان بلکه به خاطر تکاپویی که بین شاگردان ایجاد شده و شاید برای محک خود و مقایسه خود با همکارانشان که آیا آن ها هم به اندازه دیگران دارای ارج و قرب هستند؟و شاید برای این که با بازخوردی که از رفتار دانش آموزان خود می گیرند به اصلاح خود و یاتقویت نکات مثبت خود بپردازند. با تمام این حرف ها من این روز را دوست ندارم زیرا یادآور خاطره ای بسیار تلخ برای من است.

در آن سال های دور در مدرسه ای کار می کردم که دانش آموزانش به یک اندازه تمکن مالی نداشتند زیرا در آ ن زمان مدارس غیردولتی و غیره وجود نداشت.بنده ی حقیر هم به عنوان مربی بهداشت دوره ی طرح کاد خود را می گذراندم . روز معلم شد برخی از دانش آموزان که تمکن مالی داشتند با غرور و فخر فروشی به سایر دوستانشان که کادوی من بهتر است، پا کادو های رنگین پا به مدرسه می گذاشتند. در این میان یکی از دانش آموزان با شرمساری زیاد به جلو ی من آمد و از من خواهش کرد که با او به گوشه ای بروم . سپس تکه ای نان قندی که داخل یک دستمال کاغذی بود به من داد و گفت خانم من شما را خیلی دوست دارم برای همین امروز صبحانه ام را برای شما آورده ام این بهترین چیزی بود که من داشتم و آن را روی یک نقاشی گذاشت و به من داد . نمی دانستم باید بخندم یا بگریم !باید کادو ی او را بپذیرم و او یک روز را بدون صبحانه بگذراند و یا دل پر از مهر او را بشکنم ! کادوی او را گرفتم .او را به آغو ش کشیدم.............

کاش در این روز هیچ کس هیچ کادویی به آموزگار خود نمی داد تا کودکان بیش تر از این متوجه تفاوت هایشان نشوند.

فرزندانم بدانید دوستتان دارم و از این که در کنارم هستید از شما متشکرم ، امیدوارم هرگز فراموشم نکنید و هر گاه مرا به یاد می آورید با خاطرات خوش همراه باشد.

شاگردان من ،

یعنی یک دنیا برکت و نعمت ،

و من چه خوشبختم که خوشه های طلائی گندم دراطرافم موج میزند ،

معلم را بخش کردم اولش محبت آخرش محبت .

خدا تو را می خواست و انتخاب حق خدا بود . دانای عشق روزت مبارک . . .