نحوه ی انتخاب مداد و در دست گرفتن آن

توصيههايي براي آنها که دستشان به نوشتن آشناست
چه مدادي بخريم؟

تاريخچه توليد مداد

مردم در روم باستان با کمک يک ميله ظريف سربي روي پاپيروس مينوشتند که ردي کمرنگ ولي خطرناک از خود به جاي ميگذاشت. در زمان ملکه اليزابت اول استفاده از سرب براي نوشتن کنار رفت زيرا در بخشي از شمال انگلستان مردم حين حفاري ماده سياه رنگ سختي را يافته بودند که اثري سياهتر از سرب بر جاي ميگذاشت.

اين ماده سياهرنگ که گرافيت ناميده ميشد از معدن استخراج و به لندن فرستاده ميشد. در لندن گرافيت را به صورت ورقههاي مسطح ميبريدند و بعد اين ورقهها را به صورت ميلههاي باريک با لبه گرد درآورده و درون چوب ميگذاشتند.

چند سال بعد يک سرباز فرانسوي راه تازهاي براي ساخت مداد يافت. او گرافيت آسياب شده را با گل نرم و آب مخلوط کرد و به صورت ميلهاي نازک درآورد و حرارت داد تا محکم و سفت شود. اين مداد بهتر از مدادهاي قبلي بود. نه تنها سفتتر و محکمتر بود بلکه رنگ آن کمرنگتر و نوشته حاصل از آن خواناتر بود.

امروز براي ساخت مداد گرافيت را ميسايند تا کاملا به صورت پودر درآيد بعد يک خاک کاملا مرغوب مانند رس چرب بدون اکسيد آهن را انتخاب کرده و آن را ميشويند و با گرافيت مخلوط ميکنند و در ماشين پرس قرار ميدهند تا همانند خمير شود و از لولههاي دستگاه بيرون بيايد. اين مخلوط پرس شده را در فضايي گرم و خشک قرار ميدهند و بعد بعضي از آنها را در موم ميغلتانند تا نرمتر شوند و به اصطلاح مداد نرم که پررنگتر است به دست آورند. درنهايت چوب درختاني نظير کاج يا سرو خمرهاي را به صورت لايههاي نازک ميبرند، ميان آنها را شيار ميدهند و مغز مدادها را درون آن شيارها ميگذارند. به اين صورت چند مداد چسبيده به هم به دست ميآيد.

مدادها را با ابزار مخصوصي از هم جدا کرده و شکل ميدهند، پرداخت کرده، رنگ ميزنند و روانه بازار ميکنند...